Karşıyakalılar yanyana geldiğinde gelen geçen “İşte Karşıyakalılar” diyor ve anlıyorlar ki biz yanyana geldiğimizde başka bir hava teneffüs ediyoruz: Karşıyaka havası!
Neşe var, çok sağlam bir dostluk var ve (belki sadece burada itiraf edebiliriz) “Kusura bakmayın bu bizim doğum şansımız” hali var o resimde.

Yurdışında sokakta yürürken nasıl “Bu Türk” diye teşhisi koyuyorsanız, Karşıyakalı da Karşıyakalı’yı bir şekilde mutlaka anlıyor; kan çekiyor sanki...
Ve “Merhaba”dan sonra kırk yıllık arkadaşlık samimiyeti, güveni, dayanışmasını karşılıklı hissediyorsunuz.

Nasıl  Karşıyakalı sadece Karşıyaka’da “bu toprak bu hava bu su benim” hissini sonuna kadar yaşıyorsa Karşıyakalılar dışarıda karşılaştıklarında orası sanki “Karşıyaka” oluyor.

Çocukluk arkadaşlığındaki karşılıksız sevmeye çok benziyor Karşıyakalılık ve aslında en doğrusunu insanın –İstanbullu- karısı söylüyor: